Jolanda, 53 jaar, getrouwd en moeder van twee uitwonende dochters.
In 2020 krijgt Jolanda de diagnose borstkanker. Na een succesvolle behandeling kan ze gelukkig na verloop van tijd haar werk weer hervatten. Samen met haar man en beide dochters lukt het de draad van het leven weer op te pakken. Tot juli 2025.
Jolanda heeft al maanden pijn in haar rug en na een onderzoek in het ziekenhuis krijgt ze slecht nieuws. Ze wordt overrompeld met de diagnose botkanker ten gevolge van uitzaaiingen en hoort in hetzelfde gesprek dat ‘genezen’ niet meer mogelijk is. Ze zegt hierover: ‘in een paar minuten zakte de grond onder mijn voeten weg’, mijn toekomst, mijn werk, alles viel weg’.
De eerste maanden nemen een noodzakelijke operatie en het herstel hiervan, haar volledig in beslag. Daarna dient de nieuwe realiteit zich aan met veel onzekerheden en evenveel vragen: Hoe lang heb ik nog? Hoe ga ik de dagen invullen zodat deze mij voldoening geven? Wat kan ik nog?
Ondanks alle steun en gesprekken met familie en vrienden overheerst de paniek en is het een chaos in haar hoofd. Ze weet niet hoe ze verder moet en gaat op zoek naar ‘iets’ wat haar kan helpen. Vanuit het ziekenhuis wordt hulp aangeboden vanuit maatschappelijk werk en geestelijke verzorging. Maar gevoelsmatig voelt ze dat deze vorm van psycho-sociale hulpverlening niet is wat zij op dit moment nodig heeft.
Via via hoort ze over Sentire. Hoewel ze er niemand kent en niet weet wat ze kan verwachten, trekt ze de stoute schoenen aan en stapt binnen bij de inloop. Ze vertelt: ‘stipt 9.30 uur stond ik op een dinsdagochtend voor de deur’. Eén van de aanwezige gastvrouwen heet haar welkom en vertelt dat er die ochtend ook een koor bijeenkomst is waar ze, als ze dat wil, van harte welkom is. Hoewel haar eerste gedachte is: ‘maar ik kan helemaal niet zingen’, wint haar nieuwsgierigheid het. Deze koor ervaring blijkt echter een schot in de roos. Want negen maanden later is het koor een vast onderdeel van haar bezoek aan Sentire geworden. Op de vraag wat haar er zo in aanspreekt heeft ze aan een paar woorden genoeg: stem-bevrijding en even niet bezig zijn met ziek zijn.
Sinds deze eerste koor-ervaring, neemt Jolanda deel aan verschillende activiteiten. Ze sluit zich aan bij een lotgenotencontact groep voor mensen die ongeneeslijk ziek zijn, ze maakt gebruik van de inloop en ze maakt kennis met healing. Jolanda is heel blij met Sentire: ‘ik ontmoet mensen die hetzelfde meemaken. Hoewel natuurlijk niet iedereen hier ongeneeslijk ziek is, vind ik er herkenning en ervaar ik diepgang in het contact met gelijkgestemden, met lotgenoten. We hebben aan een half woord genoeg’.
Het mooie aan Sentire is volgens Jolanda het brede aanbod van mogelijkheden, hierdoor kun je onderzoeken wat bij jou past en wat jou helpt om verder te komen: ‘want soms heb ik behoefte aan afleiding, soms wil ik mijn verhaal kwijt en soms heb ik behoefte aan een visie of ander perspectief van lotgenoten. Het gevarieerde aanbod biedt zo steun in verschillende fases waar je doorheen gaat. Dit geldt overigens niet alleen voor mensen die zelf te maken krijgen met kanker, maar ook voor hun naaste omgeving: partners, ouders, kinderen.
Hoewel Jolanda de weg naar Sentire zelf heeft gevonden, snapt ze dat andere mensen drempels kunnen ervaren om naar Sentire te gaan. Mensen denken vaak ‘waar moet ik het dan over hebben’, of ‘wie tref ik aan’? Gedachten die hen tegenhouden om zomaar binnen te lopen.
Door haar verhaal te vertellen hoopt ze dat mensen over hun schroom heenstappen. Want je hoeft dus niet te weten waar je precies naar op zoek bent en je hoeft ook geen hulpvraag te hebben: ‘ik wist ook niet waar ik behoefte aan had’. ‘Ik was vooral zoekend en ik voelde dat ik ‘iets’ nodig had, maar wat precies, dat wist ik ook niet’.